واله

یادم است روی کاغذ حساب می‌کردم. به سختی هفتصد یکشنبه با هم داشتیم. شروع کردم به تند نویسی داستان‌ها و لحظات خوبی که با هم داشتیم و نداشتیم. از خشمم نوشتم از افکارم از احساسم. از سرنوشتم نوشتم: چطور از این خانواده بریدم؟ چیزی در حدود چهار صفحه شد. به کناری گذاشتمش با این فکر که روزی بیاید که فکری به حالش بکنم. روزی این نمایشنامه ایی خواهد شد که من را دوباره برمی گرداند به خانه.

نوشتن،‌‌ همان دوباره نویسی است. هیچ دوباره ساختنی نیست. همه آنچه داریم را روزی یکی می‌گیرد ازمان.

به نمایش اعتماد کن. تماشاچی‌ها جاهایی که می‌بایست بخندند، خندیدند اما جاهایی گریستند که هیچ انتظارش را نداشتیم. جاهایی هورا کشیدند که غافلگیر شدیم. آنچه من در نخستین اجرا دیدم، تصویر جهانی زندگی من بود. غم من، غم آن‌ها بود. درد من، درد آن‌ها بود. خانواده من، خانواده آن‌ها بود. تماشاچی‌ها دیدنی بودند. خنده‌ها بزرگ بود، اشک‌ها واقعی. فکر کردم حالا می‌توانی به خانه برگردی.

نمایش زنده. فیلم نیست که بگویی کات یکبار دیگر می‌گیریم. فقط منم و تماشاچی و همه آن شخصیت‌های فوق العاده و لحظه‌هایی که باید بازیشان کرد. اگر اشتباه کنم اگر مشکلی باشد باید گلیمم را از آب بکشم. هر شب کار جدیدی می‌کنم. هیچ وقت یکسان نیست. وقتی خوب است، بهترین حس دنیاست. شفاست. کمتر دلتنگ عزیزانم می‌شوم چون در نمایش، بیشتر با آن‌ها هستم. حالا می‌فهمم چرا همه آن سال‌ها از صحنه دور بودم: منتظر این بودم. هنوز به اندازه کافی زندگی نکرده بودم.

خندیدن همیشه لذت روی صحنه بودن است. خنده‌های بزرگی در نمایش داشتیم اما لحظه‌های سکوتی بود که من بیشتر دوست داشتم. وقتی جز نفس و سرفه‌های خشن چیزی نمی‌شنیدم و می‌فهمیدم که درگیرشان کرده‌ام.

درس‌های ابتدایی دوباره آموخته شد. چیزی را بنویس که حس می‌کنی، چیزی را بنویس که می‌‌شناسی. شجاع و سرزنده باش. به قدرت سکوت ایمان بیاور. مجبور نیستی هر لحظه بخندی. اگر برای من واقعی است، برای آن‌ها هم هست. فقط منم و دو هزار نفر و من این عدم تعادل را دوست دارم. شاید بزرگ‌ترین درس برای من و تماشاچی از همه این‌ها این باشد که به نمایش اعتماد کن. 
 Trust the play

Finding laughter in the grief
By Billy Crystal
January 8، 2006
Los Angeles Times